Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Sporen naar ... mezelf

Uittreksel uit mijn LACHdagboek, dd. 14 oktober 2013

Toen ik maanden geleden de vraag kreeg om een DAGworkshop rond 'lachen' te geven in de Reeks Sporen naar jezelf bij Vormingplus MZW was ik even van mijn melk.

Het was voor mij een grote uitdaging, want nog nooit eerder gaf ik een DAGworkshop en hoe zou ik in hemelsnaam deze dag zinvol vullen rond het thema lachen? En wat als er onvoldoende inschrijvingen zouden zijn, en nog zo'n paar vragen van mijn innerlijke criticus, ...

 

Ik zei 'ja' in het vertrouwen dat ik wel inspiratie zou vinden en dat de voorbereiding alleen al de moeite waard was, ik zag het als één grote UITNODIGING ipv uitdaging. Ik noteerde nu en dan een ingeving en pas heel recent begon ik aan de échte voorbereiding.

 

Ik zette een structuur op papier: gedurende het grootste gedeelte van de dag zou ik theorie geven doorspekt met oefeningen om te eindigen met een volwaardige sessie lachyoga. De theorie is niet nodig om te 'leren lachen' maar om in te zien dat ons verstand ons weerhoudt om meer te lachen dan we nu doen. De manier waarop ik de 'theorie doorspekt met oefeningen' zou brengen werd mij de laatste twee dagen ingegeven én zelfs de ochtend zelf én tijdens de workshop.  

 

Als ik er nu op terugkijk: 

- De inleiding was op zich al heel belangrijk (wat kom je halen, wat kom je brengen); ik schreef wat ze kwamen 'halen' op een bord (ingeving van het moment); dit bood de mogelijkheid om daarop terug te blikken bij het afsluiten van de workshop; de deelnemers konden voor zichzelf uitmaken hoe zinvol deze dag voor hen was geweest ('oogst' én waardering achteraf).

- Wat ze kwamen halen was voor de deelnemers blijkbaar duidelijker dan wat ze kwamen brengen; dat de stap om zich in te schrijven voor zo'n dag reeds een 'engagement' was geweest en dat alles wat ze vandaag zouden 'delen' met de anderen, hun 'inbreng' zou zijn was voor de meesten ... nieuw.

- Een oefening die ik vorige woensdag met één deelnemer had uitgewerkt (spiegeloefening) tijdens een stiltewandeling, inspireerde mij om dit ook uit te werken voor deze workshop; mijn man (pas uit het gisp) hielp mij met het maken van twaalf zelfgemaakte spiegeltjes (er waren immers 12 deelnemers aangekondigd) en ik nam nog vier handspiegeltjes mee; dit aantal bleek nèt voldoende, want ik had er zestien van doen!

- Bij de evaluatie van de dag bleek wat een eye-opener déze spiegeloefening voor de deelnemers was geweest en blijkbaar de meest bruikbare tip voor thuis; bij deze spiegeloefening liet ik hen naar zichzelf kijken in de spiegel en liet ik dan hun spiegelbeeld naar hèn kijken en dan delen wat ze hadden ervaren.

- Ik had rond 'de weldaden van lachen' een quiz voorbereid met 'waar' en 'niet waar' als antwoorden; toen ik 's ochtends wakker werd kreeg ik de idee om hen die quiz niet op papier te laten invullen maar de vragen met rode/groene papiertjes te laten beantwoorden; op het moment zelf besliste ik dan nog om de 'waar'-antwoorden een RODE kleur te laten geven en de 'niet-waar' een GROENE kleur; kwestie van verwarring te zaaien en hen uit hun hoofd te jagen...

- Daags voor de workshop had ik foto's uit tijdschriften ingekaderd in allerlei vormen; de deelnemers kozen uit die reeks de foto die hèn aansprak; zij mochten hun keuze delen en duiden

- Ik liet hen ook zinnen met het woord 'lach' 'lachen' opschrijven; zij mochten dan één zin er uit kiezen, delen en duiden.

- Dansen (laughing drums, I feel good ....), ademen, zingen & bewegen, lachen, ... alles passeerde de revue zowel tijdens de introductie als tijdens de échte sessie lachyoga in de namiddag.

- Het was heerlijk om te zien dat er op dat moment geen sprake meer was van neplachen; het geforceerd lachen was overgegaan in spontaan lachen.

 

Het inschatten van de tijdsduur van theorie en oefeningen was .. spannend!

Dat ik mijn voorbereide 'structuur' als een houvast kon ervaren én die ook kon loslaten en gebruik maken van de ingevingen die zich op dàt moment aandienden, was ... bevrijdend.

De groep 'op de hand hebben', verbinding voelen zowel met de actieve deelnemers als met hen die weerstand hadden tegen het 'neplachen' was ... puur genieten.

De service en de accommodatie van vormingplus MZW heb ik - als nieuwbakken docent - als een ware luxe ervaren.

Dat de educatieve medewerker die mij had geëngageerd aanwezig was, heeft mij niet verhinderd om mezelf te zijn noch voor spanning gezorgd of drang om 'perfect' te willen zijn. Integendeel haar actieve deelname enthousiasmeerde ook de groep.

 

De opzet van Vormingplus MZW bij 'Sporen naar jezelf' is mannen en vrouwen een spoor naar zichzelf laten ontdekken.

Zelf heb ik een spoor naar mezelf her-ontdekt: voor déze dagworkshop heb ik o.m. gebruik gemaakt van bagage die in mijn Total Acceptance (actief emotioneel lichaamswerk) rugzakje zat.

 

lachwandeling op 29/9/2013

Uittreksel uit mijn LACHdagboek, dd. 30 september 2013

Na drie jaar nam ik gisteren weer de draad op om lachwandelingen in de natuur te organiseren en te begeleiden.

Op mijn website staat vermeld dat die pas plaatsvinden vanaf vijf deelnemers; op vrijdag telde ik vier inschrijvingen, dankzij één van de deelnemers die twee anderen een lift zou geven naar Sijsele.  Tot mijn verrassing kwam iemand helemaal uit Antwerpen naar Sijsele, speciaal voor de lachwandeling en schreef er zich 's morgens nog iemand in. Ik kon dus met zes goedlachse vrouwen op pad gaan.

Van neplachen was maar heel kort sprake, want reeds na de eerste oefening was er van geforceerd lachen geen sprake meer; de dames hadden er duidelijk zin in, zo zeer dat ze mij op een onbewaakt ogenblik zelfs verrasten (ze doken allen weg achter een boom) en vergastten op een eigen bedachte oefening en op een oefening die ik nog in petto had. Wat mij ook verraste was een vraag om ... een boom te mogen knuffelen. De dames brachten mij inspiratie voor nieuwe oefeningen! 

Net zoals in de natuurbelevingsactiviteiten - waar ik inspeel op wat zich aandient - maakte ik ook tijdens deze lachwandeling gebruik van wat mijn zintuigen opvingen: een geeuw ... dan maar met z'n allen gaan geeuwen, een bank die maar de helft van de deelnemers een zitje kon bieden ... dan maar de drie anderen er achter laten staan en een nieuwe oefening laten 'groeien', onderweg witte pluimpjes meegenomen ... om te gebruiken voor het innerlijke-glimlach-ritueel als afsluiter van een deugddoende lachwandeling.

Wat ben ik dankbaar dat ik dit 'werk' mag en kàn doen, want ... zonder deelnemers zou ik wel alleen kunnen wandelen maar zou ik alleen lach-wandelen ... ???

ho ho ha ha ha
Viviane

P.S. er staan wat fotootjes van deze lachwandeling in de fotogalerie

 

de lachclub weer van start

Uittreksel uit mijn LACHdagboek, dd. 17 september 2013

Op maandag 16/9/2013 ging vivapo's lachclub weer van start in het DC 't Reitje te Brugge.

De eerste bijeenkomst van een nieuwe reeks vraagt altijd veel van mijn aandacht: er zijn nieuwe mensen waarvoor extra tijd nodig is voor de noodzakelijke registratie in het dienstencentrum, er zijn bekenden die al of niet een abonnement nemen, anderen willen hun verhaal kwijt. Ik kom oren, ogen en handen te kort. Gelukkig wordt er spontaan hulp geboden, waarvoor ik dankbaar ben.  Wat mijn hart verwarmt is te zien hoe vriendschappen die zijn ontstaan tijdens vorige sessies lachyoga, ook nu weer zichtbaar worden, niet in het minst wanneer er spontaan hulp wordt geboden aan een andere deelnemer in een rolwagen.

Negentien deelnemers - waaronder slechts één man deze keer - mocht ik verwelkomen. Ik had het programma in grote lijnen voorbereid en even vroeg ik mij af met welke oefening ik zou starten. Mijn vraag werd onmiddellijk verhoord en beantwoord: om één of andere reden begon de CD van Safri Duo te spelen en ik liet de ganse groep lustig dansen en de ruimte 'innemen' op het ritme van Bongo; hilariteit alom, de toon was gezet ...

Heerlijk zo'n groep die onmiddellijk meegaat in de flow; als begeleider is het zalig werken op die manier, niet moeten sleuren, zelf mogen genieten, in die mate dat ik een uur lang geen aandacht heb gegeven aan mijn pijnlijke knie!

Benieuwd hoeveel deelnemers er op 21 oktober zullen terugkeren naar de volgende sessie.  Hoe dan ook, er is al een 'clubje' van negen enthousiaste deelnemers, dat belooft...

Hoe het ondertussen met mijn knie is?  Die vraagt vandaag wel héél véél aandacht. Maar ik geef het niet op, al moet ik desnoods vanop een stoel de groep begeleiden!

ho ho ha ha ha
Viviane